Mijn hart is niet moe

Het is bijna weekend. Over een paar uurtjes heb ik mijn eerste werkweek als au pair erop zitten en ben ik twee dagen vrij. De achtbaan die een aantal weken geleden al startte, is nog steeds in volle gang. Soms maak ik ineens een looping en soms kabbel ik rustig een beetje op en neer.

Ik zit voor de derde keer deze week in het café bij het station. De koffie is lekker en goedkoop. De muziek is oké en als je het goede tafeltje uitkiest, schijnt de zon in je gezicht. De barman herkent mij inmiddels en vraagt lachend: ‘Cappuccino?’ Ik knik, ga zitten en probeer even alles wat zeer doet, los te laten.

Op de weg hiernaartoe stuitte ik op een Italiaanse tekst op een muur. Het ziet er ietwat afgeraffeld uit, maar de boodschap maakt dat allemaal goed. Ik vraag me af wie dit voor wie en in welke hoedanigheid heeft geschreven. Ik word gelukkig van de woorden en moet denken aan het meisje waar ik verliefd op ben. Ook moet ik denken aan dit land, deze taal. Het heeft mijn hart nu al helemaal gestolen.

Il mio cuore non si staca. E viene a cercati. Sa dove sei sa chi sei. Il mio cuore e tutto tuo.

Vrij vertaald; Mijn hart is niet moe. Ze zoekt naar jou. Ze weet waar je bent en wie je bent. Mijn hart is helemaal van jou.

Gister ben ik voor het eerst in mijn eentje naar Bologna geweest. Ik ben verliefd op de grote stad. Verliefd op de mensen en verliefd op de zon die zo nu en dan terloops een straaltje laat zien. Maar Jezus, wat was het eng. Vanaf het moment dat ik de trein instapte, belandde ik in een paniekaanval. Hyperventilerend in volle glorie en in de volledige overtuiging dat mijn laatste uur geslagen had, liep ik door de enigszins onbekende straten. Ik dronk een cappuccino in een barretje waar ik ooit eerder zat en gaf een euro aan een vrouwtje met een hond. De hond likte mijn hand. Dankbaar en oprecht. Na drie uur slenteren, stapte ik de trein terug in. Toen ik aankwam in mijn tijdelijke dorpje, werd ik al kalmer. Wellicht eiste ik te snel teveel van mezelf. Maar ik deed het toch maar mooi.

Ik probeer het leven te vertrouwen. Probeer de zon in mijn hart toe te laten. Het lukt. Het lukt een beetje. Ondanks de onderliggende angst, geniet ik en voel ik me thuis. Dit is mijn land. Ze weet het zelf misschien nog niet helemaal, maar Italië zal mij helpen groeien. Ik voel het in alles. Nu loop ik als bang meisje onder de bogen door van Bologna, maar straks neem ik mijn plek in de wereld in. Vol overgave. Vol trots. En die achtbaan met al zijn loopings neem ik dan nog maar even voor lief. Mijn hart is niet moe.

Ciao,

Shawney

??❤️

Eén gedachte over “Mijn hart is niet moe”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *