Magie & pasta

Zaterdagochtend, half 9. Castel Maggiore slaapt nog.

Met een verlegen zonnetje boven mijn hoofd fiets ik door het dorp. Ik ben onderweg naar mijn allerlaatste Italiaanse les. De muziek schalt door mijn koptelefoon en verder is het nog stil in het Italiaanse dorpje. Ik eet een banaan. Bij de bushalte parkeer ik mijn fiets, de bus komt net aangereden. Het mag best een wonder genoemd worden dat ik geen ellenlange minuten hoef te wachten. Zeker in het weekend wordt de dienstregeling van het openbaar vervoer niet zo consequent nageleefd.

De bus brengt me naar het centrum van mijn geliefde Bologna. Wie zegt dat New York ‘the city that never sleeps is’, is nog nooit in Bologna geweest, maar dat kun je die Sinatra ook niet kwalijk nemen natuurlijk.

Oude vrouwtjes zijn druk in de weer met hun boodschappenkarretjes, honden besnuffelen elkaar vrolijk. Ik ben vroeger dan normaal, dus ik ontbijt in een barretje waar ik nooit eerder ben geweest. Twee dames op leeftijd bespreken de krant en kijken nieuwsgierig naar mijn blonde krullen. Ik glimlach naar ze en de één fluistert tegen de ander: ’bella ragazza’. De ander knikt bevestigend. Het maakt niet uit wie zegt dat je een mooi meisje bent, maar uit de mond van twee ontzettend schattige Italiaanse dametjes, klinkt het extra lief.

Terwijl ik na een goede kop koffie richting de bibliotheek wandel, bedenk ik mij dat ik al bijna op de helft ben van mijn Italiaanse avontuur. De afgelopen maanden zijn voorbijgevlogen, ondanks de dagen die voelden alsof er nooit een einde aan zou komen. Soms zijn er momenten dat ik snak naar een zoen van mijn vriendin, een knuffel van mama of een dampend bord stamppot, maar die momenten wegen niet op tegen alles wat ik van en over mezelf leer. Ik had dit voor geen goud willen missen. Het leven hier is als magie.

Over anderhalve week kan ik mijn vriendin zoenen en over drie weken kan ik weer met mama knuffelen. Het leven zonder stamppot kan ik nog wel even uithouden. Spaghetti is óók heel erg lekker!

Sterker nog: van de week kookte ik voor het eerst pasta voor mijn gezin. Een beetje sceptisch vroeg de vader hoeveel minuten het nog moest koken. Ik lachte. ‘Ik doe het altijd op gevoel,’ zei ik. De paniek stond even in zijn ogen en hij schudde subtiel zijn hoofd voor hij de keuken verliet. Na de eerste hap moest hij lachen en bood hij zijn excuses aan. ‘Je kookt pasta als een echte Italiaanse,’ waren zijn woorden. Het ongeloof spatte van hem af. Ik denk dat ik geen mooier compliment had kunnen krijgen.

Life is a combination of magic and pasta.

~ Federico Fellini, Italiaans filmregisseur

Zo is het maar net.

Ciao,

Shawney

🇮🇹❤️

Eén gedachte over “Magie & pasta”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *