Lentekriebels

Na een week ingesneeuwd te zijn geweest, lijkt de lente nu weer een stuk dichterbij te komen. Vandaag kon ik met zonder jas naar buiten! Ik liep in alleen mijn t-shirtje door het dorp en luisterde naar blije muziek. Ik ben mijn eerste maand in Italië glansrijk voorbij en ik heb het nog steeds enorm naar mijn zin. En met het einde van de winter, beginnen de lentekriebels.

Vorig weekend waren mijn vriendjes in Bologna en dat was ouderwets gezellig. Ik heb gelachen, gedanst en veel te veel gedronken. Tijdens mijn nachtelijke escapades ben ik van een ijzeren trapje geflikkerd en lag het scherm van mijn telefoon aan gruzelementen. Inmiddels is dat weer gefixt en weet ik hoe de Italiaanse iPhonewinkel er vanbinnen uitziet. Ook mijn jas is die zaterdagnacht op miraculeuze wijze verdwenen. Dus leende ik een jas van een vriend.

Zondagmiddag vertrokken mijn vrienden naar Milaan en maandagmiddag ontdekte ik sleutels in de geleende jas van Alwin. Het waren niet mijn sleutels… Gelukkig was hij nog niet naar Nederland, dus dinsdag lunchten we samen in Bologna en was hij herenigd met zijn toegang tot huis en kantoor.

Gister zou ik weer Italiaanse les hebben, dus ik zette mijn wekker op 7 uur, en reed om 8 uur met mijn hostmoeder richting het centrum. Ze zette me af en ik wandelde richting de bus. Toen ik, na uitgestapt te zijn bij de verkeerde halte, bijna op school was, checkte ik mijn mail. Italiaanse les was gecanceld wegens een staking van het openbaar vervoer. Ietwat verontwaardigd (ik stapte net uit een bus?) zuchtte ik diep en lachte. Het was een zonovergoten dag en ik was ‘s ochtends in één van de fijnste steden van de wereld. Nu had ik meer dan genoeg tijd voor een dagje Shawney-tijd. Ik ontbeet in een typisch Italiaans koffiebarretje en wandelde door de hoofdstraten van Bologna terwijl de zon in mijn gezicht scheen. Ik voelde me intens gelukkig. Het was Internationale Vrouwendag en op het plein was een manifestatie gaande. Honderden vrouwen zongen een protestlied in het Italiaans. Ik verstond er geen snars van en het was kneitervals. Maar ik voelde de rauwe emotie in de oproep en kon niet anders dan het met hen eens zijn.

Aan de andere kant van het pleintje stond een toeristentreintje naar San Luca en ondanks mijn aversie tegen über toeristische attracties, stapte ik in. We waggelden door de straten en wiebelen langs blije mensen. Ik snoof de lentegeur op en plotseling reden we een berg op. Het uitzicht was adembenemend mooi en toen de Kathedraal in zicht kwam, waande ik me even in een oude, Italiaanse film. Weer dat gevoel van geluk in mijn buik. Zoals André van Duin zong: alles ziet er anders uit als de zon schijnt.

Terug beneden lunchte ik in de buitenlucht. Van de staking was weinig merkbaar en na de lunch kon ik met gemak met de bus terug naar Castel Maggiore. Ik pikte de kleine man op van school en onderweg naar huis zongen we liedjes van Michael Jackson. We stopten bij ieder speeltuintje dat we tegenkwamen en ik werd van het schommelen en glijden misschien nog wel blijer dan hij.

Nog 8 nachtjes, dan haal ik mijn vriendinnetje van het vliegveld en gaan we een fijn weekend tegemoet in Florence. Ik heb er ongelooflijk veel zin in. En of de zon nu schijnt of niet, alles ziet er sowieso al anders uit als je verliefd bent. En dat ben ik. Head over heels. Op mijn vriendinnetje, op Italië en heel misschien heb ik ook wel weer wat vlinders in mijn buik als ik aan het leven denk. Lentekriebels.

Ciao,

Shawney

❤️??

2 gedachten over “Lentekriebels”

  1. Wat heb ik weer genoten van jouw escapades, heel blij beschreven en zo goed om te lezen dat de hobbels die je tegenkomt je humeur niet bederven. Fijn dat Daphne volgende week al komt. Geniet verder lieve Shawney van de lente en alles wat daar bij hoort. Groet, tini

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *