Terug van weggeweest

Ik zit bij mijn vriendin in de achtertuin en ik voel me moe maar intens gelukkig. De zon heeft inmiddels plaatsgemaakt voor donkere wolken en regenbuien, maar ik had niet voor altijd het Italiaanse weer in Nederland kunnen houden.

Ruim een week geleden landde ik weer op Hollandse bodem. Vijf maanden Italië zitten erop en ik voel mij misschien wel sterker dan ooit. Wat heb ik onwijs genoten van het land, de mensen en het fantastische gezin waar ik in terecht kwam. Ik kan met recht zeggen dat ik er voor altijd een extra familie bij heb.

Wat heb ik een boel geleerd en overwonnen. Ik denk dat nu ik terug ben, ik pas begin in te zien hoe groot de stappen zijn die ik heb gemaakt.

Vorige week zaterdag vloog ik na een gekke afscheidsweek bij La Famiglia naar Amsterdam. Vliegen zal nooit een hobby of zelfs maar enigszins comfortabel worden, maar duizendmaal dank aan de lieve stewardess die mij op grote hoogte door deze verschrikking sleepte. Ze zag mijn angst, wist mij op miraculeuze wijze zelfs ietwat te kalmeren.

Op Schiphol stond mijn meisje mij al op te wachten en het weerzien was misschien nog wel fijner dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Volledig uitgeput, maar ook vol van adrenaline reden we naar huis. De eerste verrassing was dat mama thuis was, ondanks dat ze had gedaan alsof ze moest werken. Ze stond te wachten in mijn nieuwe kamer.

‘s Middags wilde Daphne per se wandelen, ik stemde in, hoe moe ik ook was. We deden een rondje Gaasperplas en toen we weer de straat inliepen, deed ze ineens heel geheimzinnig. Nou, dan moet je net mij hebben…gelukkig kon ik het snel loslaten. Nietsvermoedend ging ik weer de woonkamer binnen en in de tuin zat mijn familie. Daphne moest mijn moeder bellen wanneer we bijna thuis waren.

Mijn broertje, die normaal niet zo spontaan uit de hoek komt, had speciaal voor mij een welkomsfeestje georganiseerd. Ik vond het heel erg fijn om weer herenigd te zijn met ooms, tantes en nichtjes & neefjes. Zelfs voor Aperol Spritz was gezorgd.

De afgelopen week was best hectisch en ik ben misschien nog steeds niet helemaal geacclimatiseerd, maar ik ben zielsgelukkig. Ik mag weer werken op mijn lievelingsplek met de cliënten die ik in januari met pijn in mijn hart achterliet en ik kan eindelijk intens genieten van het verliefd zijn. Mama is weer mijn huisgenoot, vrienden en familie zijn dichtbij en langzaam maar zeker ben ik daadwerkelijk geland in ons koude Kikkerlandje. Ik moet een beetje wennen aan alles, misschien wel het allermeest aan gelukkig zijn, soms vind ik dat nog moeilijk te geloven, maar dat komt goed. Alles schijnt goed te komen. Alles blijkt goed te komen.

Italië heeft mijn hart, voor altijd. Omdat ik daar mezelf terugvond. Maar oh wat is het fijn om weer terug te zijn. Lieve mensen, be prepared: Shawney is terug van weggeweest…

Ciao,

Shawney

🇳🇱🇮🇹❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *