Geland

Daar zit ik dan, aan de Italiaanse eettafel. Terug van een wandeling door Castel Maggiore. Straks krijg ik van mijn tijdelijke surrogaatmoeder een rondleiding, maar ik wil dingen graag zelf doen. Dus ben ik gaan lopen. Door straatjes die ik niet ken, langs de kerk van een God waar ik niet in geloof. Onderweg zag ik een oude meneer zijn tuintje harken. Hij lachte met zijn tandeloze mond en riep iets dat ik niet verstond. Vrolijk zei ik goedemiddag en hij zwaaide.  Alsof het nooit anders is geweest. Het weer is best nog winters, maar het voelt stiekem als een begin van de lente. Aan het eind van de straat is een veld, en als ik nog verder kijk, zie ik wat bergen. Rust, reinheid en regelmaat. Ik heb altijd een hekel gehad aan deze uitspraak, maar ik gedij er wel lekker op. Af en toe een auto, maar het is verder zo stil buiten. De stilte buiten, zorgt ook voor stilte in mijn hoofd. En dat is geloof ik precies wat ik nodig heb.

In de verte zag ik een kleine speeltuin. Ik ben op de schommel gaan zitten en luisterde naar een Jazzy afspeellijst , gemaakt door de vrouw waar ik verliefd op ben. Ik schommelde. Heen en weer. Hoog, hard en met de kans om keihard naar beneden te kletteren. Maar ik viel niet. Ik zweefde. ‘Fly me to the moon,’ zong Sinatra door mijn koptelefoon. En plotseling besefte ik mij iets heel belangrijks. Ik voelde me gelukkig.

Ik ben er nog lang niet hoor. En ik ben mij er ten zeerste van bewust dat Meneer Depressie heus niet voor altijd aan de wandel is met zijn bananen. Maar voor nu valt deze stap mij honderd procent mee. Ze zeggen altijd allemaal dat alles wel weer goedkomt. Ik wist wel dat ze gelijk hadden. Ik voelde het alleen niet. Maar nu denk ik terug aan hoe ik mij ook heb gevoeld. Het komt goed. Het is goed.

Ciao,

Shawney

Arrivederci

Ik ben voor voorlopig de allerlaatste keer onderweg naar mijn werk. In haast kocht ik afscheidscakejes voor de cliënten en een fles wijn voor mijn collega. Ik heb veel moeite met laatste keren, misschien nog wel meer moeite dan met eerste keren. De komende en de afgelopen dagen stonden volledig in het teken van laatste keren. De laatste keer naar de psycholoog, de laatste keer koffie met een goede vriend en de laatste keer andijviestamppot. Morgen ga ik voor voorlopig de laatste keer bij mijn oudste nicht eten. Vrijdag zie ik voor de voorlopig laatste keer het meisje waar ik stiekem heel erg verliefd op ben, om haar zaterdagmiddag gedag te kussen. Zaterdagavond klets ik voor de voorlopig laatste keer met mijn beste vriendin over koetjes, kalfjes en diepere onzinnigheden. En zondag zal ik voor voorlopig de laatste keer mijn moeder een knuffel geven.

Daarna is het tijd voor de doodenge allereerste keren. Voor het eerst alleen vliegen, voor het eerst in mijn eentje naar het buitenland, voor de eerste keer voet op Italiaanse bodem zetten, met de wetenschap voorlopig niet meer weg te gaan.

De afgelopen weken leef ik in een rollercoaster. Ik ben gek op achtbanen, kan er uren in vertoeven met veel plezier en het uitgillen van de pret. Maar soms gaat de achtbaan geloof ik iets te snel en voelt het alsof de veiligheidsgordel net niet goed is dichtgeklikt. Bang eruit te vallen en alles te breken. Mijn botten, mijn zelfvertrouwen, mijn hart.

Maar ik ga een avontuur aan. Ik ga voor het eerst van mijn leven iets doen, wat honderd procent van en voor mij alleen is. En ik kom terug als een ander mens. Daar ben ik van overtuigd. De Dikke Meneer met zijn banaan ga ik verdrijven met wijn, spaghetti en een Italiaanse zomerzon. Ik ben er namelijk achter dat dit best wel eens de goede remedie zou kunnen zijn. Alleen die laatste dagen ertegenaan hikken, dat is krankzinnig ingewikkeld. Ik schiet van de ene paniekaanval in de andere, sta soms op het punt de handdoek in de ring te gooien en pak met tranen in mijn ogen mijn koffer in, om vervolgens enthousiast en vrolijk een foto naar mijn Italiaanse hostmoeder te sturen. Want hoe eng ook: ik heb er ongelooflijk veel zin in.

Maar van mij mag het zondagavond 21.00 uur zijn. Dan zit ik met mijn tijdelijke familie limoncello te drinken en kan ik beginnen aan mijn leven als vrijgevochten Italiaanse vrouw.

En volg ik de mooiste raad op die er bestaat:

Segui il tuo cuore.

Volg je hart.

??❤️

Ciao,

Shawney

2018, let’s kick some ass!

Daar ben je dan, knallend kwam je vannacht om 00:00 uur mijn leven binnen. Met jouw voorgangers was ik de afgelopen jaren minder gelukkig, maar ik voel het: wij gaan vrienden worden, 2018. Ik ga volop van jou proberen te genieten. Dat is mijn enige voornemen.

Over een klein maandje stap ik het vliegtuig in voor het avontuur van mijn leven. Gister was het nog 2017 en voelde februari heel ver weg, nu is het 2018 en ontpopt zich langzamerhand een bonk spanning in mijn maag: februari is eigenlijk al behoorlijk dichtbij.

Het ticket is geboekt, de koffer mag ik lenen en iedere dag probeer ik wat nieuwe Italiaanse woordjes te leren. Ik moet nog even wat uurtjes shoppen, maar praktisch gezien ben ik er klaar voor. In mijn hoofd moet ik nog even wennen, maar ik denk dat het echte wennen pas lukt als ik er ben. Wanneer ik, bijgekomen van mijn vliegangst, aan een glas prosecco nip en een bord spaghetti naar binnen werk. En misschien kost het wel een paar weken. Misschien moet ik eerst wat nachtjes onder Italiaanse sterren slapen en in een nieuw ritme komen. Maar 2018, samen kunnen we dit. Ik kan dit.

Lief 2018, let’s kick some ass!

Ciao,

Shawney

Weekendje weg

Ciao!

Vorige week was ik samen met mama een weekendje naar Bologna. Voordat ik voor een halfjaar naar Italië vertrek, wilde ik het gezin waarin ik ga werken eerst eens ontmoeten. In eerste instantie zou ik alleen gaan, maar mama besloot gezellig mee te gaan. Weken van tevoren voelde ik mij al nerveus en gespannen. Ik hoopte vurig dat het zou klikken met het gezin, maar stiekem hoopte ik ook dat iets mijn Italië-avontuur nog zou kunnen stoppen. Want man oh man, wat is dat eng. Een halfjaar van huis, bij relatief onbekenden, een land dat ik niet goed ken en een taal die ik niet spreek.

Maar het gezin is fantastisch. Vader en moeder zijn de meest hartelijke Italianen die ik ooit heb ontmoet en ze hebben twee heerlijke bengeltjes op de wereld gezet. Het meisje (9 jaar) is slim, lief, rustig en doordacht. Het jongetje (5 jaar) is grappig, druk en ondeugend. Maar allebei zijn het schatten van kinderen. De ouders hadden een welkomstdrankje voor ons gemaakt: een echte Aperol Spritz. ? Lievelings. We aten heerlijk, alle keren dat we daar mochten eten hadden ze weer een ander Italiaans gerecht op tafel getoverd. Mijn plan is om in mijn halfjaar Italië wat af te vallen, maar dat wordt nog behoorlijk pittig ben ik bang.

Overdag hebben mama en ik samen door de straten van Bologna gestruind. Op maandag stond ons een grote verrassing te wachten: sneeuw! Heel veel verse, echt Italiaanse sneeuw. Het was koud, maar zo mooi! En zo ontzettend fijn om wat qualitytime met mama te hebben!

Het was het plan om de laatste dag ook met z’n tweeën door te brengen, maar helaas werden we ‘s avonds in de bus gerold van onze portemonnee, dus in plaats van een knus restaurantje, eindigden we met het Italiaanse gezin op het politiebureau en het Nederlands consulaat. Een domper als afsluiter, maar dankzij mijn nieuwe oppasgezin, hebben we snel en goed alles kunnen regelen.

Ik heb nog steeds een steen in mijn maag als ik denk aan het moment dat ik straks alleen het vliegtuig in stap, maar ik weet zeker dat ik in een warm bad terecht kom. Letterlijk, want naast mijn nieuwe logeerkamer is mijn badkamer met bubbelbad! Dat wordt dus genieten geblazen.

Op dit blog zal ik mijn avonturen opschrijven en ik vind het heel leuk als je meeleest!

Ciao,

Shawney