Let’s get lost

Niets is zo fijn als verdwalen in een mooie stad. Vooral als je onderweg ook nog eens fijne plekjes en mensen ontdekt die je anders nooit gevonden zou hebben.

De eerste weken hier verdwaalde ik vaak en veel. Google Maps was mijn beste vriend wanneer ik écht even niet meer wist waar mijn bus stopte. In de veronderstelling dat Meneer Google mij de snelste, meest effectieve en beste weg toonde, beleefde ik de straten van Bologna. Ik raakte verzeild in gesprekken over leven, liefde en een God waar ik niet in geloof.

Oudere mannen dongen naar mijn hand, Afrikanen probeerden mij spuuglelijke armbandjes te verkopen en God’s woord wordt verkondigd aan een ieder die wilt luisteren. Ook als je niet wilt luisteren trouwens. Het leven is interessanter als je zo af en toe verdwaalt.

Verdwalen is ontsnappen aan een realiteit waar soms geen ontkomen aan lijkt. Pas wanneer je helemaal de grip op de realiteit kwijtraakt, wordt verdwalen echt eng. Tot die tijd is het alleen maar spannend. En: (nu quote ik mijn tante) ‘spannend is alleen maar heel erg leuk’.

Ik kan in van alles verdwalen. Mooie ogen, een goed boek. Ik dwaal graag af, soms dichtbij en soms ver. Muziek, films, seks, lieve mensen en goede gesprekken. Fijne manieren om even aan het leven te ontsnappen. Maar: het meest bevredigende aan verdwalen is misschien ook juist wel het moment dat je de juiste weg weer hebt gevonden.

Voor ik naar Italië ging, was ik écht verdwaald. Niet het spannende verdwaald, maar die enge variant. Verdwaald in het leven, zonder enige grip op realiteit. Ik was bang, doodsbang. Bang voor alles. Ik wilde me verstoppen onder een berg van dekens. Er waren dagen dat ik nauwelijks in staat was mijn bed uit te komen. Soms sleepte ik me huilend naar mijn werk. Naar Italië gaan voelde als laatste redmiddel. Nog steeds ben ik iedere dag, als ik mij in het Italiaanse leven bevind, vervuld met trots. Want ondanks de angst voor alles, ging ik gewoon. En ik ben er nog, misschien wel sterker dan ooit.

Een aantal weken geleden wist ik even niet meer welke kant ik op moest. Mijn grote vriend Google wees me de weg, maar ik vertrouwde hem niet. Dus ik klikte hem weg en ging exact de andere kant op. Ik voelde me ietwat rebels. Ik ging precies doen wat er in de huid van mijn linkerpols staat gegraveerd: afgaan op mijn eigen intuïtie. Ik wandelde en wandelde, de zon op mijn blote armen schijnend. Na verloop van tijd kwam ik aan op de plaats van bestemming. Zonder hulp van interactieve kaarten en apps. Gewoon omdat ik de stad inmiddels ken. Omdat ik mezelf vertrouwde.

Misschien zijn de laatste twee woorden hierboven wel de allerbelangrijkste les die ik hier leerde en nog steeds elke dag een beetje meer leer. Mezelf vertrouwen. Want als je jezelf vertrouwt, is verdwalen nog veel leuker.

Ciao,

Shawney

❤️🇮🇹

Een gedachte over “Let’s get lost

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *