Gewoon een zondag

Vandaag zouden mijn ouders 25 jaar getrouwd zijn. Dat voelt een beetje raar.

In een ander leven zou het betekent hebben dat ik een enorm feest had moeten organiseren. Een barbecue, tuinfeest, een afgehuurd zaaltje. Misschien waren we wel met z’n allen op vakantie gegaan naar een luxe oord of gaan kamperen in de Ardennen. Ik had al weken, misschien wel maanden bezig geweest met de voorbereidingen van hun Zilveren jubileum.

Als oudste kind had ik mij verantwoordelijk gevoeld voor het neerzetten van een knalfuif. Mijn broertje in mijn kielzog, want dat is niet zo’n feestbeest. Maar hij had zijn best gedaan. We hadden allemaal ons best gedaan er een mooie dag van te maken. Ondanks het wisselvallige weer, ondanks al die drukke levens, had iedereen zijn of haar best gedaan erbij te zijn.

Maar er is een geen knalfuif. Er is geen barbecue, geen luxe oord. Het is gewoon een zondag in mei.

Mijn ouders gingen scheiden toen ik zeven was. Mijn vader hertrouwde, twee keer eigenlijk, waarvan een keer officieel. Mijn moeder bleek lesbisch. Ze waren niet voor elkaar bestemd. En misschien was dat ook maar goed, want bij elkaar passen deden ze niet echt.

Maar stel nou dat het wel zo geweest was, dat papa en mama wel voor elkaar bestemd waren…dan was er vandaag ook geen knalfuif geweest.

Dan was het vandaag een zwarte dag geweest, extra verdrietig, pijnlijk, rauw. Mijn vader ging namelijk tweeënhalf jaar geleden dood, dus geen gelegenheid voor een knalfuif.

Liefde en leven kan zo vergankelijk zijn. Dat was een les die ik wellicht veel te jong leerde. Nog voor ik leerde wat echte liefde was, wist ik al dat het kapot kan.

Vanmiddag zat ik met mijn vriendin in de auto, gewoon een zondagmiddag boodschappen doen.

Ik kan naar haar kijken en mij nog steeds tot over mijn oren verliefd voelen en soms kan ik haar achter het behang plakken, dat ook. Maar ik zou, ooit, met haar willen trouwen. En ik zou willen dat we samen prachtige kinderen zouden krijgen. Dat er kinderen zullen zijn die over een jaar of 30 voor ons een Zilveren jubileum-dag zouden organiseren.

Een knalfuif, een barbecue, desnoods kamperen in de Ardennen.

Ik kan uren nadenken over een huwelijksdag, een feest, kinderen. Ik stuur al wekenlang foto’s van puppies naar mijn vriendin, want dat is toch, na het samenwonen, stap 2? Ik wil avontuur, maar ik wil vooral misschien gewoon huisje, boompje beestje. Want Shawney zijn is al best avontuurlijk genoeg.

Altijd ben ik gek geweest op Disney en sprookjes. Want daar leeft iedereen altijd maar lang en gelukkig en dat was toch zeker wat ik ook wilde. En nog steeds wil ik dat. Ik wil prinsessen, eenhoorns, glitters & ballonnen. Ik wil dansen, toveren en een vliegend tapijt. En bovenal wil ik, ondanks haar vergankelijkheid, liefde voor altijd.

Ik leerde al vroeg dat alles stuk kan, maar ik leerde gelukkig ook lessen over echte liefde. Over vriendschap, over trouw, over leven. Ik ben vaak bang. Misschien vaker dan de bedoeling. Maar ik geloof. Ik geloof in liefde, in knalfuiven en in prinsessen.

Vandaag was maar gewoon een zondag…maar mijn hoofd denkt stiekem toch: wat als?

Eén gedachte over “Gewoon een zondag”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *