De melancholie van December

Halleluja, wat ben ik een trouwe schrijver…maar niet heus.

Inmiddels zijn de daken wit, de nachten lang en het weer is gewoon ijzig koud. Zo aan het einde van het jaar neemt de melancholiek de overhand. Gewoon omdat dat een beetje bij mij hoort en omdat dit jaar echt ongelooflijk was in vele opzichten. Echt zo eentje voor in de boeken. Want man oh man…

Eind vorig jaar schreef ik in één van mijn eerste blogs:

2018, let’s kick some ass…

En weet je wat het leuke is? 2018 en ik bleken écht best wel een goede match.

In januari leerde ik een fantastisch leuk meisje kennen en na een avond zoenen op de achterbank van haar auto, werd ik (en zij gelukkig ook) tot over mijn oren verliefd. Een aantal weken later kregen we verkering en kuste ik haar gedag. Met vliegangst, een tas vol ellende, maar vooral met goede moed vertrok ik naar het zinderende Bologna om daar de tijd van mijn leven te hebben in een geweldig gezin. Ik heb mezelf daar teruggevonden en daar zal ik hen altijd dankbaar voor zijn. Maar wat ben ik mezelf ook keihard tegengekomen en wat heb ik daar veel van geleerd. Het is echt een tijd die ik voor altijd zal koesteren en ik hoop dat deze fantastische mensen nog lang onderdeel van mijn leven zullen zijn.

Halverwege het jaar ben ik met enorme avonturen en gouden herinneringen weer naar Nederland gevlogen en ik moet zeggen, hier is het ook wel gewoon heel fijn. Ondanks dat ik Italië ontzettend mis, ben ik heel blij dat ik mijn lievelingsmensen weer wat dichterbij heb.

Vooral mijn vriendin heb ik tegenwoordig extreem dichtbij, want sinds drie weken hebben wij samen namelijk een meesterappartement in het prachtige Amersfoort. Ook weer zo’n bizarre wending die 2018 te bieden had. Het is allemaal heel snel gegaan, maar ik ben super blij dat we deze stap samen mogen maken en het is een voorrecht dat we zo snel zo’n mooi huisje hebben toegewezen gekregen. Soms is het nog een beetje wennen aan elkaar en een volle wasmand die niet meer geleegd wordt door onze moeders, maar het is heerlijk om thuis te komen in mijn eigen huis en bij de vrouw waar ik zielsveel van hou.

Ook ben ik vanaf 1 november werkzaam bij een heel toffe nieuwe baan in het centrum van Amsterdam. Ik ben hiermee een ander pad ingeslagen, maar ik heb het echt enorm naar mijn zin en kan hier echt super veel leren. Het team waarin ik terecht ben gekomen, voelt als een warm bad en deze nieuwe doelgroep ligt mij ook goed. Een goede keus geweest om hier te solliciteren dus!

Als ik dit allemaal zo opsom, kan ik niet anders dan concluderen dat 2018 zijn vruchten heeft afgeworpen. Uiteraard heb ik ook nog mijn moeilijke momenten en zijn er altijd dingetjes die in mijn hart en hoofd beter, anders en makkelijker zouden kunnen. Maar ook daar ben ik dit jaar mee aan de slag gegaan. Ik ben trots op mezelf en durf nu te zeggen dat ik vaak écht heel gelukkig ben. Dat voelt fijn om te zeggen, want ik weet dat dingen ook heel anders zijn geweest.

2018 is echt wel het jaar geweest waarin ik tegen een heleboel konten heb geschopt, dus laten we voor 2019 geen nieuwe goede voornemens bedenken, maar gewoon doorgaan met ass kicken!

Ik wil mezelf wel voornemen om in 2019 meer te gaan schrijven, maar ik heb de ervaring dat ik mezelf dat beter niet op kan leggen. I’ll keep you posted, en hoe vaak zien we dan wel weer. Tot snel! Geniet van de melancholische Decemberdagen, dat ga ik ook doen.

Ciao,

Shawney

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *