Ciao

Mijn hostouders sturen mij een selfie vanuit de club waar ik vorig weekend nog dronken op Madonna danste. Hoe ze in het LGBT-center beland zijn? Al sla je me dood. Maar hun lachende gezichten spreken boekdelen en ze lijken zielsgelukkig. Ik snap het, De Cassero is fantastisch en ik ken geen plek op aarde waar ze eens in de drie maanden een geheel feest wijden aan The Queen of Pop. Zelf had ik deze keer een minder heftig begin van het weekend en ging met bier en een romantische film in bad.

Mijn laatste weekend hier in Bologna is aangebroken. Volgende week zaterdag om 6:00 uur zal ik terug naar Amsterdam vliegen en is mijn avontuur van vijf maanden voorbij. Hoewel ik ongelooflijk veel zin heb om mijn vriendinnetje in de armen te sluiten, mama te knuffelen, biertjes te drinken met vrienden en gezellig te doen met familie, begint de angst voor het afscheidnemen ook langzaam zijn intreden te maken. Ik kan niet goed omgaan met eindes. Afscheidnemen vind ik het meest verschrikkelijke dat er is. Ik zie deze fantastische mensen als bonusfamilie. Hoe zeg je ze dan ooit gedag?

De zaterdagmiddagtaferelen, de BBQ’s, de rust in de tuin, de prachtige stad en de zangerige taal, ik ga het stiekem eigenlijk ontzettend missen. Ik ben verknocht aan de Italiaanse keuken, het klimaat, de wijn. De blikken die ik met de moeder uitwissel, wanneer de kinderen of manlief vervelend zijn, zijn goud waard. Ik genoot van de bezoekjes aan de bouwmarkt met de vader des huizes, omdat het weer voelde zoals de tripjes die ik met mijn eigen vader maakte. De lachende ogen van de dochter, de armpjes van het zoontje die zich stevig om mijn nek klemmen. Ik hou zielsveel van ze.

Waar ik jaren verdwaald rondliep, vond ik hier mijn thuis weer terug. Niet omdat het hier beter is dan mijn thuis hiervoor. (Alhoewel: wijn, het weer en eten is hier by far beter dan in Nederland…) Maar hier vond ik thuis terug omdat ik ontdekte dat ik nog weet hoe ik gelukkig moet zijn. Ik heb zo ongelooflijk veel geleerd. Over mij, over de wereld, ik had het voor geen goud willen missen.

Soms was het zwaar en wilde ik niets liever dan naar mama of naar Daphne, maar man oh man, wat heb ik het goed getroffen met dit gezin, dit land, deze cultuur. Ik weet dat ik voor altijd een bonusfamilie zal hebben in het zinderende Bologna.

Italianen zeggen ‘ciao’ wanneer ze ergens binnenkomen. Maar Italianen zeggen ook ‘ciao’ wanneer ze ergens weggaan. In het Italiaans bestaat er dus geen échte ‘doei’ en betekent ‘doei’ niets meer en niets minder dan een eigenlijke ‘hoi.’

Zo makkelijk kan afscheidnemen zijn, omdat ik weet dat het geen afscheid voor altijd zal zijn.

Ciao,

Shawney

❤️🇮🇹

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *