Bliksem

Woensdagnacht in Bologna. Acht hoog op een balkon met een panoramisch uitzicht op de stad waar ik mezelf terugvond. Ik drink een koud biertje en rook een sigaret. Ik bevind me in een afterglow van seks, diepgaande gesprekken, lange wandelingen en nachten van weinig slaap.

Mijn meisje slaapt al. Opgekruld ligt ze in een zee van kussens en lakens. Haar schouders licht verbrand, haar haren in de war. Morgen vliegt ze na vijf heerlijke dagen en nachten weer naar huis. De gedachte aan een afscheid maakt me wat melancholiek. Het is voor heel eventjes, maar toch…

Ondanks het gemis op moeilijke, maar ook vooral op mooie dagen, blijf ik bij mijn standpunt: niets zo aantrekkelijk als een vrouw die drie keer naar Italië vliegt, speciaal voor mij. Ik heb van elk moment dat ze hier was intens genoten. De meeste mensen hebben eerst een tijd een relatie voordat ze samen op vakantie gaan, wij doen het gewoon andersom: eerst een paar keer op minivakantie, daarna pas samenzijn in het ‘gewone’ leven.

Afgelopen maandag mocht ik haar meenemen naar mijn Italiaanse familie. De moeder des huizes sloofde zich uit en kookte een heerlijk diner. De vader maakte grapjes zoals alleen hij dat kan en de kinderen waren afwisselend verlegen óf heel erg hyper. Met z’n allen keken we naar de vriendschappelijke wedstrijd Italië – Nederland. Waarschijnlijk de saaiste voetbalwedstrijd van het jaar, maar het was fijn om ze met elkaar kennis te laten maken. Zowel mijn vriendin als La Famiglia hebben een grote rol gespeeld in de afgelopen intense maanden.

Over drieënhalve week zeg ik bruisend Bologna gedag en ga ik na vijf maanden genieten, leren, vallen en opstaan weer terug naar Nederland. Ik heb heel veel zin om weer naar huis te gaan, maar ergens maakt het me ook bang. Het zal nog een hele cultuurshock worden wanneer ik me weer in de gehaaste Amsterdamse straten bevind. Ik heb het gevoel dat ik net een beetje gewend ben aan de Bolognese leefstijl.

In de verte onweert het hard. De bliksemschichten dansen achter de wolken en het is eigenlijk precies zoals mijn leven een ommekeer maakte toen ik in het vliegtuig naar Bologna stapte: er was gedonder in mijn hart en hoofd. Nu is er ook nog ergens wel gedonder en soms sta ik middenin die storm. Maar op veel momenten kan ik er van een afstand naar kijken en genieten van fenomenale lichtflitsen.

Ciao,

Shawney ❤️🇮🇹

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *