Belle en Het Beest

Vannacht werd ik voor het eerst geconfronteerd met het feit dat enge beestjes ook in Italië wonen. Om half drie schrok ik wakker van een geluid en ik knipte mijn licht aan. Tegenover mij op de muur bevond zich een beest. Vanaf heden in deze blog omgedoopt tot Het Beest. Het was zo’n vier centimeter lang en rende met zijn grote hoeveelheid poten als een bezetene rondjes over mijn muur.

De paniek sloeg onmiddellijk toe. Als ik ergens heel erg bang voor ben, dan zijn het wel beestjes. Ik hou van dieren, maar als iets niet een beetje lijkt op hond, kat of knuffelkonijn, vind ik het per definitie NIET leuk. De aaibaarheidsfactor van dit monster was ernstig laag. Ik ben uit bed gestapt en op mijn tenen, in mijn Bambi pyjama, naar de muur geslopen. What the fuck was dit? Ik had dit nog nooit gezien en in mijn beleving was het een kruising tussen een spin, een worm en een sprinkhaan. Wat vooral opviel was de immense hoeveelheid poten. Het Beest was supersnel. Usain Bolt met speed op, dat kaliber.

Toen ik op zo’n twee meter afstand iets beter wilde kijken, (de nieuwsgierigheid wint dan toch van de angst) begon het weer te rennen. Ik gilde en schrok zo erg, dat ik spontaan in janken uitbarstte. Mijn hostfamilie sliep al uren en om huilend naast hun bed te gaan staan, vond ik toch een beetje gênant. Ik wilde Het Beest eerst doodmeppen, maar bij nader inzien, durfde ik dat niet. Als vechten geen optie is, kiezen de meeste mensen voor vluchten. Ik ook.

Met tranen in mijn ogen heb ik mijn kussen en deken gepakt en liep ik naar de woonkamer. Daar begon het googelen en binnen no-time vond ik de Wikipediapagina van de spinduizendpoot. Ik bestudeerde de foto bij het artikel en dit was onmiskenbaar hetzelfde monster als dat wat zich op mijn muur had gevestigd. Zoals het een echte dramaqueen betaamt, schreef ik een ellenlang bericht in de groepsapp van La Famiglia. Ik vertelde wat voor bizar ding ik had ontdekt en dat ze niet moesten schrikken als ze hun au pair de volgende ochtend op de bank zouden aantreffen. Met wat toepasselijke emoji’s ondersteunde ik mijn bericht. Ook een link van het Wikipedia artikel stuurde ik mee. Daarna ben ik met kat Olivia in mijn armen in een onrustige slaap gevallen. Om half 7 werd ik wakker. Mijn hostmoeder stond met een grijns van oor tot oor bovenaan de trap. ‘Goodmorning Shawney,’ zei ze lachend. Ik moest ook lachen. Die vrouw zal wel hebben gedacht dat ik compleet krankzinnig was geworden. In slaperig Engels vertelde ik haar over mijn nachtelijke avontuur. Ze knikte semi-serieus en ging naar mijn kamer.

Ik hoorde haar stommelen en zo’n drie minuten later kwam ze terug. ‘The Beast is gone. You meant the one with all the legs right?’ Ja, die met ál die poten ja. Na mijn nachtelijke googlesessie kwam ik er namelijk achter dat de Scutigera Coleoptrata in het bezit is van dertig poten, vijftien aan weerszijde van het lijf. Opgelucht haalde ik adem en vroeg haar of ze er zeker van was dat ‘ie echt weg was. Ze knikte lachend en ik stapte met een gerust hart weer in mijn eigen bed. Het Beest was weg, dus Belle kon weer naar bed.

De volgende ochtend zat mijn hostvader aan zijn kop koffie. Toen ik de woonkamer binnenkwam, keek hij me vragend aan. In geuren en kleuren vertelde ik over Het Beest. Hij luisterde begripvol en knikte beamend toen ik zei dat ik gewoon niet van beestjes hou. Ook hij is geen fan. De moeder was de stoere in deze relatie, dat werd me duidelijk. Na zijn koffie wenkte hij me naar het washok. Hij haalde een grote plastic box tevoorschijn met zo’n 12 verschillende soorten insectenverdelgers. Hij vertelde wanneer ik welke spuitbus tevoorschijn moet halen wanneer Het Beest opnieuw toe zou slaan. ‘Voor wanneer Arianna je niet uit de brand kan helpen,’ zei hij. Ik vraag me af of ik dat dan zou durven, maar het is een welkome tip.

Met de lente in het vooruitzicht en het feit dat beestjes in Italië net even iets groter zijn dan in Nederland, heb ik mezelf voorgenomen mijn buitendeur lekker dicht te houden. Hermetisch afsluiten is geen optie, dus met spuitbussen, een gesloten deur en een heldin van een hostmoeder, moet het goedkomen. Ik hoop dat Moeder Natuur dit jaar niet te enthousiast is met het grote ‘Release the Beast’ festijn.

Ciao,

Shawney

❤️??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *